• Ο εξεγερτικός δρόμος του Δεκέμβρη

    Έξι χρόνια από το Δεκέμβρη του 2008. Έξι χρόνια μεγάλων αγώνων των εργαζομένων, της νεολαίας, των καταπιεσμένων. Έξι χρόνια καπιταλιστικής βαρβαρότητας και κρατικής αγριότητας. Η εξέγερση, η γενική πολιτική απεργία, ο πανεργατικός ξεσηκωμός είναι σήμερα πιο αναγκαία, πιο επίκαιρα, πιο εφικτά.

    Αυτοί που δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο σήμερα οδηγούν στο θάνατο και τον παιδικό του φίλο, τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, που διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του ως κρατούμενος. Αυτοί που εξέθρεψαν και προστάτεψαν τους ναζί της Χρυσής Αυγής σήμερα αφήνουν τους Σύριους μετανάστες και πρόσφυγες πολέμου, που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ελευθερία μετακίνησης με απεργία πείνας, να πεθάνουν στο Σύνταγμα. Αυτοί που διέταξαν την εισβολή και εκκένωση του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ σήμερα στέλνουν τα ΜΑΤ εναντίον των φοιτητών μέσα στα ίδια τους τα πανεπιστήμια. Αυτοί που έπνιγαν στο ξύλο και τα χημικά τις διαδηλώσεις της 5ης Μάη 2010, τις συγκεντρώσεις των πλατειών, τις κινητοποιήσεις του Οκτώβρη του 2011 και του Φλεβάρη του 2012, σήμερα απαγορεύουν κάθε συγκέντρωση, έχοντας την αυταπάτη ότι έτσι θα έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

     

  • Για ποιο μεταβατικό πρόγραμμα μιλάμε, σύντροφοι;

    Μάνος Σκούφογλου

     Στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έχει επιτέλους ανοίξει μια πραγματική και ειλικρινής συζήτηση για τη στρατηγική, χωρίς ρητορικούς συμψηφισμούς και συγκαλύψεις. Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου κατατίθεται και το παρακάτω κείμενο, που είναι δημοσιευμένο στο τρέχον τεύχος του Σπάρτακου (115, Νοέμβριος 2014). Έχουν γίνει κάποιες μεταγενέστερες μικρές προσαρμογές. Μια διευκρίνηση είναι απαραίτητη: δεν νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε τις απαντήσεις στο ερώτημα μιας σύγχρονης επαναστατικής πολιτικής έτοιμες μέσα στα ιστορικά κείμενα. Όμως η ιστορική πείρα έχει μια ορισμένη σημασία, και άλλωστε τμήμα της σύγχρονης στρατηγικής είναι και ο τρόπος με τον οποίο την διαβάζουμε. Τέλος, η ιδιαίτερη έμφαση στον Τρότσκι δεν είναι κάποιου είδους φετιχισμός, αλλά αναμενόμενη συνέπεια του γεγονότος ότι ο επαναστάτης αυτός έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την επεξεργασία της έννοιας του μεταβατικού προγράμματος. Μια πιο λεπτομερής ιστορική εξέταση της μεταβατικής μεθόδου θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη.

  • Σχόλια πάνω σε μια συλλογική συμβολή

    Μάνος Σκούφογλου, ΤΕ Εξαρχείων, μέλος ΚΣΕ

    Παναγιώτης Καρδαμίτσης, ΤΕ Νέου Ηρακλείου

     

    Το συλλογικό κείμενο με τον τίτλο “Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ της ελπίδας” είναι μια συμβολή πάνω σε ζητήματα που ασφαλώς απασχολούν μέλη και φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Από αυτή την άποψη, είναι βεβαίως ευπρόσδεκτη στο πλαίσιο του προσυνδιασκεψικού διαλόγου. Μπορούμε να συμφωνήσουμε με αρκετά της σημεία, ιδίως με όσα αναφέρονται στους κανόνες συντροφικότητας που πρέπει να πληροί ο διάλογος εντός του μετώπου. Το κείμενο, ωστόσο, πέρα από διαπιστώσεις που συμμερίζονται πολλοί και πολλές, περιέχει και μια πολιτική πρόταση αρκετά συγκεκριμένη, με την οποία δεν συμφωνούμε. Δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε την υπογραφή μας, επομένως. Μπορούμε, αντί για αυτό, να δείξουμε το σεβασμό μας στη συμβολή με το να σχολιάσουμε την πολιτική της πρόταση, τηρώντας άλλωστε και την παραίνεση “ένα μέλος μια γνώμη”. Ελπίζουμε ότι αυτό είναι πιο ουσιαστικό.

  • Όλοι και όλες στην Θεσσαλονίκη, όλοι και όλες στη διαδήλωση της Δ.Ε.Θ. το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη

  • ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ! ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!