• Ταξική αντεπίθεση ενάντια στο “αριστερό” μνημόνιο!

    Χρειάστηκαν λίγα μόλις εικοσιτετράωρα για να μετατρέψει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το συντριπτικό ταξικό ΟΧΙ στη συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ σε ένα άνευ όρων ΝΑΙ. Στην πραγματικότητα, χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες, αφού η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει πάση θυσία συμφωνία, σε συνεργασία με τα μνημονιακά κόμματα του κεφαλαίου, ήταν ήδη σαφέστατη στο “συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών” το επόμενο πρωί μετά το δημοψήφισμα. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ βρέθηκαν σε οδυνηρή πολιτική θέση την Κυριακή 5 Ιούλη. Η ήττα που δέχτηκαν θα μπορούσε να είναι στρατηγική και να τους οδηγήσει επί μακρόν στο περιθώριο. Τη Δευτέρα, όμως, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ τους έδωσε, συνειδητά, το φιλί της ζωής: τους ανέστησε για να στήσει μαζί τους την απάτη της “εθνικής ενότητας” και της “εθνικής συνεννόησης”, που, όπως πάντα, δεν σημαίνει παρά υποταγή των αναγκών των εργαζομένων στα συμφέροντα των αφεντικών τους.

    Η πίεση της ΕΕ, οι εκβιασμοί της αστικής τάξης, ο πόλεμος των παλιών μνημονιακών αστικών κομμάτων και η τρομοκρατία των ΜΜΕ του κεφαλαίου ήταν δεδομένα που υπήρχαν και πριν το δημοψήφισμα. Η απόφαση, όμως, να συμφιλιωθεί και να συνεργαστεί με αυτή την πλευρά, και όχι με την πλευρά της εργατικής τάξης που έδωσε μαζικά τη μάχη του ΟΧΙ, ανήκει αποκλειστικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με αυτή την πλευρά ψήφισε την ελληνική πρόταση στη Βουλή την Παρασκευή 10 Ιούλη και με την υποστήριξη αυτής της πλευράς έκλεισε τη συμφωνία στοEurogroup. Μαζί με αυτούς ψήφισε το πρώτο πακέτο μέτρων την Τετάρτη 15 Ιούλη, ενώ η αστυνομία έξω χτυπούσε τη διαδήλωση και έσερνε αγωνιστές και αγωνίστριες στη ΓΑΔΑ και στα δικαστήρια (ανάμεσά τους, δύο συντρόφους της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος). Εδώ δεν χωράνε μισόλογα: η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε, διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε το τρίτο μνημόνια, με μέτρα πιο σκληρά από ποτέ.

  • Το ΟΧΙ είναι η αρχή!

    Το ΟΧΙ στο δημοψηφίσμα της 5ης Ιούλη ήταν ένα οδυνηρό χαστούκι στα παραδοσιακά κόμματα του κεφαλαίου, στην αστική τάξη, στα ΜΜΕ του συστήματος. Στη σύντομη περίοδο πριν το δημοψήφισμα, όλη αυτή η αντιδραστική συμμαχία τρομοκράτησε και εκβίασε με κάθε τρόπο και παντού: στις οθόνες των τηλεοράσεων, στις εφημερίδες, στους χώρους δουλειάς. Δεν κατάφεραν τίποτα παραπάνω από το να γελοιοποιηθούν, από το να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο το ταξικό μίσος εναντίον τους.

    Το δημοψήφισμα εξελίχθηκε, ανεξαρτήτως των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια καθαρή ταξική αναμέτρηση. Η εργατική τάξη ψήφισε ΟΧΙ και απέρριψε μαζικά τη συμφωνία, παρά την ιστορική προδοσία της γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ, που συστρατεύτηκε ανοιχτά με το ΝΑΙ και με τους καπιταλιστές. Η αστική τάξη, ακόμα και εκείνες οι μερίδες της που δεν ήταν κατά τα άλλα εχθρικές στο ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε σκληρή μάχη για το ΝΑΙ. Τα μεσοστρώματα φάνηκε ότι έχουν πλέον λίγα να χάσουν, και συντάχθηκαν τελικά στην πλειοψηφία τους με την εργατική τάξη και το ΟΧΙ. Σε πείσμα όλων όσων καλούσαν σε εθνική ενότητα και ομόνοια, έγινε ανάγλυφο ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές, ασυμφιλίωτες «κοινωνίες» μέσα στη χώρα: οι εκμεταλλευτές και οι υφιστάμενοι την εκμετάλλευση. Η όξυνση της ταξικής συνείδησης ενός πλειοψηφικού τμήματος των εργαζομένων μέσα από αυτή την αναμέτρηση είναι που προκαλεί τόσο τρόμο σε όσους φοβούνται μια καθαρή έκφραση της τάξης, και επιλέγουν ως κεντρικό σύνθημα την εθνική ενότητα, προκειμένου να σπείρουν ξανά τον εφυσηχασμό και την κοινωνική ειρήνη.

  • ΟΧΙ. Καμία συμφωνία-Τέρμα οι διαπραγματεύσεις

    απόφαση της ΚΕ της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, 28.06.2015

    Η κυβέρνηση Τσίπρα, παρά τις επίμονες προσπάθειές της, δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των θεσμών (ΕΕ, ΔΝΤ) και την εύνοια των ηγεμονικών αστικών τάξεων της Ευρώπης. Οι όρκοι πίστης στην αποπληρωμή του χρέους “πλήρως και έγκαιρα” και η αποκήρυξη των μονομερών ενεργειών, καθώς και κάθε μέτρου που αντιβαίνει στην καπιταλιστική κανονικότητα, δεν ήταν τελικά αρκετά. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσχωρούσε σε όλο και περισσότερο μνημονιακές προτάσεις (ιδιωτικοποιήσεις, αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης,de facto μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση ΦΠΑ σε προϊόντα μαζικής κατανάλωσης κλπ). Όμως, ΕΕ και ΔΝΤ, μαζί και οι εγχώριοι συνεργάτες τους, δεν θέλουν απλώς σκληρά μέτρα, θέλουν να καταστρέψουν τι όποιες ελπίδες (και αυταπάτες) θα μπορούσε να απηχεί η εκλογή μιας κυβέρνησης που εξελέγη με σύνθημα τον τερματισμό των μνημονίων, ακόμα κι αν την επομένη των εκλογών το σύνθημα αποσύρθηκε.

  • Μόνη λύση η μετωπική σύγκρουση με το κεφάλαιο

      Τάκης Θανασούλας

    Πέρασαν πέντε μήνες διαπραγμάτευσης και τα ενδεχόμενα που έχουμε μπροστά μας είναι είτε μια νέα παράταση της υπάρχουσας δανειακής σύμβασης, είτε μια νέα συμφωνία. Όμως η κυρίαρχη και σίγουρα λανθασμένη άποψη στην ευρωζώνη είναι ότι τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια υπονομεύουν την ίδια την έννοια του υπερβολικού χρέους, αφού το κόστος εξυπηρέτησης είναι πολύ χαμηλό για να έχει τον αντίκτυπο –μειώσεις εισοδημάτων, παρεμπόδιση επιστροφής στην ανάπτυξη, πρόκληση αβεβαιότητας μεταξύ των πιστωτών– που θα περίμενε κανείς. Αυτό που δεν προκύπτει από πουθενά είναι η ρήξη, επειδή αυτή μπορεί απλώς και μόνο να τη διανοείσαι.

  • Ο κατήφορος της ρεφορμιστικής πολιτικής:

    από το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» στη ποντικοπαγίδα του «έντιμου συμβιβασμού»

    του Νίκου Ταμβακλή

    Το εκλογικό αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου και ο σχηματισμός της «αντιμνημονιακής» κυβέρνησης προκάλεσε αρχικά ένα κύμα ανακούφισης στα λαϊκά στρώματα. Οι προεκλογικές υποσχέσεις που μοίραζε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά μάλιστα από την εξαγγελία του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», αν και δεν είχαν γίνει απολύτως πιστευτές (τουλάχιστον στο σύνολό τους) από τη πλειοψηφία των εξουθενωμένων λαϊκών στρωμάτων, δημιούργησαν ένα διάχυτο κλίμα ελπίδας και προσμονής μιας ανώδυνης κοινοβουλευτικής εξόδου από τον εφιάλτη των αλλεπάλληλων υποβαθμίσεων του επιπέδου της ζωής τους.

    Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από τη μεριά της φαίνεται ότι ήταν εντελώς ανίκανη να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα από τα τραγικά αποτελέσματα στα οποία έχει οδηγήσει η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ στις χώρες της περιφέρειας. Από την ολοκληρωτική καταστροφή των χωρών της Μέσης Ανατολής, από την κυνική και υποκριτική αντιμετώπιση των προσφύγων και των μεταναστών που πνίγονται στη Μεσόγειο, από την σφαγή του πληθυσμού της Ανατολικής Ουκρανίας, από την συστηματική συγκάλυψη των γεγονότων και από την φαιά προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ. Οι καλοπροαίρετοι «φιλο-ευρωπαϊστές» ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν ότι με τα λογικά τους επιχειρήματα θα έπειθαν τους ευρωπαίους ηγέτες να αλλάξουν πολιτική, να αναγνωρίσουν την «ανθρωπιστική κρίση» που τα μνημόνια έχουν επιφέρει στην ελληνική κοινωνία και να σεβαστούν τη «ρητή εντολή του ελληνικού λαού της 25ης Ιανουαρίου».

  • Η ταξική πάλη δεν έχει διαλείμματα

    Οι ελπίδες ότι μπορεί κανείς να απαλλαγεί από τη λιτότητα ψηφίζοντας και εκλέγοντας μια “κυβέρνηση της αριστεράς” κατέρρευσαν πολύ σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε και έφτιαξε κυβέρνηση. Όχι βέβαια μια κυβέρνηση της αριστεράς, παρά μια κυβέρνηση συνεργασίας με τους ακροδεξιούς εθνικιστές ΑΝΕΛ και με ποικίλους σοσιαλδημοκράτες, στην οποία όμως τον πρώτο λόγο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αφού έκανε ορισμένους λεονταρισμούς, η “κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας” (έτσι λέγεται στη γλώσσα της πολιτικής η ταξική συνεργασία) μπήκε σε ένα ατέρμονο παιχνίδι διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, την τρόικα, τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς και τους καπιταλιστές στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

  • Το κράτος και ο νόμος δεν έχουν γίνει φίλοι μας!

    Αλλαγή δόγματος προαναγγέλλει ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Πανούσης. Τέρμα στην “ήπια διαχείριση” και εφαρμογή των νόμων. Ο Υπουργός δήλωσε ότι δεν χωράνε στη χώρα περισσότεροι μετανάστες και επανέλαβε την άποψή τους υπέρ της διατήρησης του τοίχους της ντροπής στον Έβρο. Επαναφέρει το θεσμό του αστυνομικού της γειτονιάς γιατί “είναι πολύ όμορφο ως αίσθημα ασφάλειας”. Καλεί σε εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου, που κατήργησε το πανεπιστημιακό άσυλο. Στοχοποιεί, όπως και οι προκάτοχοί του, τα Εξάρχεια. Αναγγέλλει τη διατήρηση των ειδικών συνθηκών κράτησης. Στους καταληψίες των τελευταίων ημερών, στέλνει μήνυμα αστυνομικής πυγμής: “Αν αυτοί θεωρούν ότι είμαστε σε πόλεμο, τότε η δημοκρατία, οι δομές της, η Αστυνομία και τα δικαστήρια θα κάνουν τη δουλειά τους”. Αποκρούει με αποφασιστικότητα κάθε διάλογο με τους καταληψίες, την ίδια στιγμή που δηλώνει ότι με τον ακροδεξιό Δένδια έχει πολύ καλές σχέσεις.

  • Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τους χειρισμούς της ΚΣΕ και τη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

    Η ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ο σχηματισμός της κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας” ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι διαπραγματεύσεις με τοEurogroup που κατέληξαν πολύ γρήγορα στην παράταση του μνημονίου και την εγκατάλειψη των ήδη πολύ μετριοπαθών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά διαμορφώνουν μια εντελώς νέα κατάσταση στην ταξική πάλη. Η αρχική λαϊκή ευφορία, που εκφράστηκε με αντιφάσεις, αλλά και αισιοδοξία, στις πλατείες, έδωσε σχεδόν αμέσως τη θέση της στην αμηχανία και τη σύγχυση. Μόνο η ακηδεμόνευτη από κυβέρνηση και γραφειοκρατίες μαζική κίνηση των εργαζομένων μπορεί να εξασφαλίσει οποιαδήποτε κατάκτηση. Μόνο η ρήξη με την ΕΕ, τους καπιταλιστικούς θεσμούς και την καπιταλιστική ιδιοκτησία μπορούν να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και των καταπιεσμένων.

    Η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη ραγδαία διαδικασία περαιτέρω σοσιαλδημοκρατικής προσαρμογής ανήμπορη για οτιδήποτε πέρα από ασυντόνιστες και χλιαρές αντιδράσεις. Τα κόμματα της προηγούμενης κυβέρνησης και η ηγεσία της ΕΕ θριαμβολογούν και επιχαίρουν για την άμεση στροφή της κυβέρνησης στο ρεαλισμό της αστικής διαχείρισης. Η δυσαρέσκεια από τη διάψευση των προσδοκιών, ωστόσο, θα προκαλέσει τριγμούς και θα αποσταθεροποιήσει και πάλι τους πολιτικούς συσχετισμούς. Σε αυτό το περιβάλλον, και παρά το χρόνο ανοχής που απολαμβάνει ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι όχι μόνο αναγκαίο, αλλά και εφικτό ένα ρεύμα αριστερής και εργατικής αντιπολίτευσης και μια ανεξάρτητη επαναστατική και αντικαπιταλιστική πολιτική.

  • «Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις…»

    …και αυταπάτες…

    της Ζέττας Μελαμπιανάκη

     

    Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25-1-2015 δημιούργησε κλίμα αισιοδοξίας στην μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων και ανέργων. Ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θόλωσε το προφίλ της «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και μόνο η σκέψη ότι δεν υπήρχε ξανά στη θέση του Πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς, και μόνο η εικόνα του Βαρουφάκη να λέει στον Ντάισεμπλουμ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συζητάει με την τρόικα, εξακολουθούσε να γεννά αισθήματα χαράς στην ταλαιπωρημένη, περιφρονημένη και ταπεινωμένη λαϊκή πλειοψηφία. Γιατί, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν συνέπεια της μεγάλης καταστροφής που έφεραν οι μνημονιακές πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας, αλλά και αποτέλεσμα-έμμεσο- των κοινωνικών αγώνων. Γιατί υπήρξε έντονη και γενικευμένη η αίσθηση ότι μπαίνουμε σε νέα φάση, ότι το πολιτικό σκηνικό τροποποιείται ριζικά και ότι η νέα Κυβέρνηση με Κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, βάζει νέες παραμέτρους στο «πολιτικό παιχνίδι» με την ΕΕ, τις αγορές, το ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να εκτοξευθεί σε αστρονομικά ποσοστά η δημοτικότητά της.

  • ΔΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ… ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ!!!

    Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι της χώρας, με έκδηλο ενδιαφέρον παρακολουθούν τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στοeurogroup. Μύχιος πόθος και ελπίδα τους, να πάψει η λιτότητα και να έρθει η ανάπτυξη.

    Κατά πόσο όμως μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς μονομερή διαγραφή του χρέους, χωρίς την ύπαρξη ελλειμματικών προϋπολογισμών και χωρίς κρατικές επενδύσεις, ειδικότερα εν μέσω ύφεσης; Είναι βέβαιο ότι το μίγμα οικονομικής πολιτικής που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση, ακόμα κι αν γίνει αποδεκτό δεν οδηγεί στην ποθητή ανάπτυξη.

    Οι προϋπολογισμοί είτε χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα, πράγμα που πρέπει να θεωρείται αδιανόητο, είτε ισοσκελισμένοι (δηλαδή τα έξοδα να είναι τόσα όσα τα έσοδα) στη βάση της προηγούμενης ιστορικής εμπειρίας (κρίση 1929) δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Μήπως όμως τοnew deal στις ΗΠΑ που λέει ο Βαρουφάκης, έβγαλε τις ΗΠΑ από την ύφεση; Προφανώς και όχι. Ο λόγος της μεταπολεμικής ανάπτυξης ήταν ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος με τις ανείπωτες καταστροφές και τα εκατομμύρια νεκρούς για την εργατική τάξη.

  • Ρόλος και καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς μπροστά στην κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας

    Μάνος Σκούφογλου

    Νικόλας Σκούφογλου

    Ο ταξικός χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης

    Είναι σαφές ότι η ήττα της μέχρι πρότινος συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προκάλεσε μεγάλη λαϊκή ικανοποίηση, μεγάλη ανακούφιση και, την ίδια στιγμή, μεγάλη σύγχυση ως προς τον χαρακτήρα και τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Καθήκον, λοιπόν, της επαναστατικής αριστεράς, μακράν του να αρκεστεί στο να επιχαίρει βεβιασμένα για την εκλογή της «κυβέρνησης της αριστεράς», είναι η συγκεκριμένη ανάλυση της νέας κατάστασης, ως προϋπόθεση για τη χάραξη μιας τακτικής που να λογοδοτεί στην επαναστατική στρατηγική και το στόχο της ανατροπής του καπιταλισμού. Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, χρειάζεται μια σαφής εκτίμηση του πολιτικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, και κυρίως της κυβέρνησης Τσίπρα. Το ερώτημα αν η κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση «δική μας», έστω μετριοπαθής ή αναξιόπιστη ή, τελικά, και προδοτική, ή αν αντιθέτως είναι μια κυβέρνηση αστική είναι θεμελιώδες για να πάρει η επαναστατική αριστερά θέση στα σημερινά επεισόδια της ταξικής πάλης.

    Με έναν κλασικό ορισμό, η κυβέρνηση Τσίπρα, τόσο από την άποψη της σύνθεσής της, όσο και από αυτή του προγράμματός της, είναι κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας.

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΡΑ: ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΔΩ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

    Την τελευταία εβδομάδα, η Ε.Κ.Τ. αποφάσισε να στερήσει από τις ελληνικές τράπεζες μια απ’ τις πηγές τους χρηματοδότησης με τον ισχυρισμό ότι δεν θα μπορέσει να επιτευχθεί καμιά συμφωνία με τη νέα κυβέρνηση. Σήμερα, παραμονή της ευρωπαϊκής διάσκεψης κορυφής, ο γερμανός υπουργός οικονομικών πήρε τη σκυτάλη, ζητώντας από τον έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, να εξαγγείλει το δικό του πρόγραμμα «ανάκαμψης», ένα πρόγραμμα λιτότητας, βάζοντας το σαν προϋπόθεση για την έναρξη των συνομιλιών για το χρέος..

    Πρόκειται για απαράδεκτες πιέσεις στον ελληνικό λαό, για να τον αναγκάσουν να αποδεχθεί τη λιτότητα που απέρριψε, για να του επιβάλουν τη συνέχιση ενός προγράμματος προσαρμογής που κατέστρεψε τη χώρα και αύξησε το χρέος.

    Φτάνει πια με τις εντολές της Τρόικας των δανειστών!

    Η Ε.Κ.Τ. καθώς και ο Ολάντ και η Μέρκελ περιφρονούν τελείως τον ελληνικό λαό που τόλμησε να απορρίψει τις εντολές τους. Θέλουν να τον γονατίσουν αναγκάζοντας την κυβέρνηση που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές να απαρνηθεί τις εξαγγελίες της.

    Ωστόσο ο Τσίπρας δεν ζητάει τον ουρανό με τ’ άστρα, δεν ζητάει ούτε καν την ακύρωση του χρέους, αναδιπλώνεται στο ίδιο το πλαίσιο που καθόρισαν οι δανειστές του, για να διαπραγματευθεί μια επιμήκυνση των πληρωμών. Ακόμη και αυτό είναι απαράδεκτο για τους δανειστές και τους πολιτικούς τους.

     

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΡΑ : Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ Ε.Τ.

    Με την απόφαση αύξησης των επιτοκίων και των εγγυήσεων που απαιτούνται από την Ελλάδα, η Ε.Κ.Τ. προσπαθεί να κάνει μια επίδειξη ισχύος προς τον ελληνικό λαό και θέλει να του επιβάλλει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας που απέρριψε μαζικά.

    Τα 315 δις του ελληνικού «χρέους», από τα οποία τα 40 έχουν δοθεί από τη Γαλλία στους ευρωπαικούς οίκους, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως από τις τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης, με επικεφαλής τις γαλλικές τράπεζες, για να αποπληρωθούν τα δάνεια της τελευταίας δεκαετίας, με τις ευλογίες της Κεντρικής Τράπεζας. Προηγουμένως οι σημαντικότερες ευρωπαικές καπιταλιστικές εταιρίες είχαν κερδοσκοπήσει με τις συμβάσεις πώλησης όπλων και τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

  • Ανακοίνωση του ΠΓ της ΟΚΔΕ Σπάρτακος για αποτελέσματα εκλογών

    Στις εκλογές της 25 Γενάρη η κυβέρνηση των μνημονίων και τα κόμματα που διαχειρίστηκαν την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού διαμέσου της λιτότητας υπέστησαν σαφέστατη ήττα. Αυτό που γκρέμισε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όπως και τις προηγούμενες αστικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ήταν σε τελική ανάλυση η πίεση του κινήματος των εργαζομένων, της νεολαίας και των καταπιεσμένων. Παρά τις αντιφάσεις και τις παλινωδίες, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις και οι αγώνες των τελευταίων χρόνων φέρνουν αποτελέσματα, ρίχνουν κυβερνήσεις, μπορούν να νικούν.

    Η αποσταθεροποίηση του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, την οποία επέφεραν η κρίση και η πίεση του κινήματος, ήταν επίσης το στοιχείο που έκανε δυνατό να έρθει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη ενός κόμματος που προέρχεται από τη ρεφορμιστική αριστερά απηχεί τις ελπίδες μεγάλων στρωμάτων της εργατικής και της μικροαστικής τάξης για απαλλαγή από τις συνέπειες της κρίσης και της λιτότητας, ελπίδες οι οποίες όμως σε μεγάλο ποσοστό επενδύονται με τη λογική της ανάθεσης και όχι της ενεργής στράτευσης.

  • Εκλογές και ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, ώρα μηδέν

    «Και τώρα τι να ψηφίσω;», ρωτούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έδωσαν μάχες μέσα στη χρονιά που μας πέρασε. Οργάνωσαν τα πιο μαζικά Φεστιβάλ Υπερηφάνειας που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα, συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντισεξιστικές κινητοποιήσεις και πέτυχαν να ξεσηκώσουν ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης. Αυτό το δυναμικό ρεύμα πέτυχε ώστε τα ΛΟΑΤΚΙ αιτήματα να συζητιούνται πλέον ανοιχτά μέσα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να τίθενται ως πιεστικά ερωτήματα στα πολιτικά κόμματα.

  • Μέτωπο κεϋνσιανής διαχείρισης για τη «σωτηρία της χώρας» ή ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική πολιτική;

     

     

    Ζέττα Μελαμπιανάκη, μέλος της ΤΕ Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

     

    Παντελής Αυθίνος, μέλος της ΤΕ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

     

     

     

    Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δεν κατάφερε να διασωθεί και η οσμή των δωροδοκιών και των σκανδάλων σφράγισαν τις τελευταίες μέρες της.  

     

     Η προκήρυξη των εκλογών στο τέλος του Γενάρη είναι πλέον γεγονός, μετά την αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία. Τα πολιτικά διλήμματα θα τεθούν αμείλικτα επί τάπητος, για όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς.     

  • Ας μη χάσουμε σύντροφοι και την αίσθηση του μέτρου χάριν της «Συμπόρευσης»!

    Ν. Ταμβακλής

    μέλος ΤΕ Σάμου

     

    Ο πυρετός της επικείμενης «εκλογικής μάχης» φαίνεται ότι έχει ξαφνικά επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό τους συντρόφους-υποστηρικτές της «Συμπόρευσης», ώστε να χάσουν σε μεγάλο βαθμό και την αίσθηση του μέτρου. Στα μάτια τους, το εγχείρημα της «Συμπόρευσης» και η κάθοδος στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, φαίνεται ότι έχει αποκτήσει τις διαστάσεις ενός τεράστιου κρίσιμου διακυβεύματος, από την έκβαση του οποίου θα αποφασιστεί ούτε λίγο, ούτε πολύ, η πορεία της ταξικής πάλης και η ιστορία της ίδιας της χώρας[1]!

    Ασφαλώς είναι πολύ σημαντικό για αριστερούς αντικαπιταλιστές αγωνιστές να παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους και τα πολιτικά τους εγχειρήματα, να αισθάνονται υπεύθυνοι και να έχουν πάντοτε εμμονή στην «πάλη για την εξουσία των εργαζομένων», έστω και αν οι οργανώσεις τους παραμένουν ακόμη μικρές. Μόνο με τον τρόπο αυτό άλλωστε θα τους αντιμετωπίζουν και οι άλλοι με την δέουσα σοβαρότητα. Ωστόσο όπως παρατηρεί και ο Ντανιέλ Μπενσαίντ σε αυτό ελλοχεύει επίσης και ένας σημαντικός κίνδυνος μεγαλομανίας. Είναι απολύτως απαραίτητο να μπορούν ταυτόχρονα να διακρίνουν, με ψυχραιμία και με αντικειμενικότητα, το μέγεθος και το κοινωνικό βάρος των πολιτικών τους πρωτοβουλιών. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουν να μετατραπούν σε αξιοθρήνητες καρικατούρες που απλώς θα μαϊμουδίζουν με σοβαροφάνεια τις διεργασίες των μαζικών κομμάτων και τις πόζες των μεγάλων ηγετών.

  • Ανακοίνωση ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, 31/12/2014

    Η πτώση της κυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ, μέσω της αποτυχίας εκλογής ΠτΔ, αποτελεί θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους/ες, καθώς το αντίθετο αποτέλεσμα θα σήμαινε νέα μέτρα λιτότητας, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, μνημόνια διαρκείας, καταστολή και βία ενάντια στο κίνημα των καταπιεσμένων. Η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου ακολούθησε μια σκληρή ταξική πολιτική που έφερε χιλιάδες κόσμου στα όρια της επιβίωσης.

    Αυτή η εξέλιξη δεν είναι αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών παζαριών αλλά των υπαρχόντων ταξικών συσχετισμών. Ο φοιτητικός αναβρασμός, παρά τις παλινωδίες, οι μαθητικές καταλήψεις, η μεγάλη εργατική διαδήλωση στην απεργία της 27ης Νοέμβρη, η απεργία πείνας και οι κινητοποιήσεις των Σύριων μεταναστών, οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου και το κίνημα αλληλεγγύης στην απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, που υποχρέωσε την κυβέρνηση σε σαφέστατη πολιτική και συμβολική ήττα (η οποία προστίθεται στην ήττα της στο ζήτημα της αξιολόγησης, η οποία δεν προχώρησε καθόλου), άλλαξαν τα δεδομένα. Η περίοδος κοινωνικής νηνεμίας που επεδίωκε η κυβέρνηση για να συνεχίσει το έργο της και ταυτόχρονα ευνοούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική μιας «ομαλής διαδοχής», δεν ήρθε. Παρά τα όρια της νέας κινηματικής ανόδου, η πίεσή της στις συγκεκριμένες συνθήκες συνέβαλε ώστε η κυβέρνηση να μην έχει το περιθώριο να πάει σε άλλα μέτρα.

     

  • Επιστολή της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος προς τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

    Η παρακάτω επιστολή κυκλοφόρησε στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τη δημοσιοποιούμε και αυτή στο πλαίσιο της συζήτησης για το ζήτημα της στρατηγικής και των μετώπων, η οποία αφορά ευρύτερα την αντικαπιταλιστική αριστερά.

     

    Συντρόφισσες και σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,

    η εξέλιξη των διεργασιών μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΜΕΣ είναι ραγδαία και οι κινήσεις γίνονται ταχύτερα από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο ζήτημα μας έχει απασχολήσει ποτέ. Είναι σαφές ότι επιχειρείται να δημιουργηθούν τετελεσμένα, με κινήσεις και συνθήκες διαπραγματεύσεων οι οποίες δεν είναι καν γνωστές στη βάση και τις τοπικές. Είμαστε υποχρεωμένοι, επομένως, να επανερχόμαστε σε τακτική βάση όχι μόνο για να τοποθετούμαστε στα νέα δεδομένα που προκύπτουν χωρίς να έχουν συζητηθεί ποτέ, αλλά και για να ενημερώνουμε στοιχειωδώς τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  • Να βγούμε από το φάυλο κύκλο των “μετώπων σωτηρίας”, να ανοίξουμε τον κύκλο της αντικαπιταλιστικής στρατηγικής

    [Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την προοπτική συνεργασίας με την Πρωτοβουλία για τη Μετωπική Συμπόρευση]

     

    Το παρακάτω κείμενο κυκλοφόρησε αρχικά ως εσωτερικό, απευθυνόμενο στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το δημοσιοποιούμε, καθώς η συζήτηση για το ζήτημα της στρατηγικής και των μετώπων έχει γίνει ήδη δημόσια και αφορά ευρύτερα την αντικαπιταλιστική αριστερά.

     Μια νέα συγκυρία

     Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που ορίζουν τη νέα συγκυρία στο πολιτικό σκηνικό και διαμορφώνουν τον ταξικό συσχετισμό δύναμης:

    1. Η αποτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου στις τελευταίες διαπραγματεύσεις με την τρόικα να μεταφέρει χρονικά μετά τον Μάρτη την εφαρμογή των ήδη συμφωνημένων και τη λήψη νέων μνημονιακών μέτρων, που οδήγησε σε κατάρρευση τη ρητορική της δήθεν απεμπλοκής από τα μνημόνια.

    2. Η σαφής, αν και όχι ολόπλευρη, αναθέρμανση των κινημάτων.