• Η ταξική πάλη δεν έχει διαλείμματα

    Ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών

    Είναι θετικό ότι η κυβέρνηση από τις προγραμματικές της δηλώσεις ανήγγειλε το κλείσιμο των κέντρων κράτησης. Το γεγονός όμως ότι ο κ. Πανούσης δήλωσε ότι η διαδικασία απελευθέρωσης (των ανθρώπων που ο κ. Δένδιας φυλάκισε αυθαίρετα σε μια στιγμή εκεί που περπατούσαν αμέριμνοι στο κέντρο της πόλης ή τη στιγμή που έβγαιναν από το σπίτι τους) απαιτεί 100 μέρες είναι απαράδεκτο. Είναι επίσης απαράδεκτο το γεγονός ότι δεν πάρθηκε παράλληλα καμία μέριμνα για στέγαση και σίτιση όσων από τους παράνομα κρατούμενους ήταν νεοεισερχόμενοι ή μετά την μακροχρόνια κράτησή τους είχαν χάσει κάθε ίχνος κοινωνικής ένταξης που είχαν πριν τη φυλάκισή τους κατακτήσει: κατοικία, δουλειά, κοινωνικές σχέσεις, κτλ. Σε μια τέτοια έκτακτη περίπτωση δεν χρειάζεται ένα κράτος δικαίου και λογικής να περιμένει να πάρει τη σύμφωνη γνώμη του κάθε βολεμένου ρατσιστή ή του αντίστοιχου δημάρχου μια περιοχής για να επιτάξει το όποιο κλειστό κτίριο για να στεγάσει τους άστεγους και με μηδενικό εισόδημα αποφυλακισθέντες πρόσφυγες και μετανάστες. Η απόφαση του στρατηγού Νίτσα να γεμίσει τα πούλμαν από την Αμυγδαλέζα και να τα αδειάζει στην Ομόνοια επιδείνωσε το πρόβλημα, αναζωπυρώνοντας τις ρατσιστικές αντιδράσεις.

  • Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τους χειρισμούς της ΚΣΕ και τη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

     

    Το Σάββατο 31 Γενάρη η ναζιστική συμμορία Χρυσή Αυγή με τα διάφορα παρακλάδια της, θα επιχειρήσει να οργανώσει την ετήσια ακροδεξιά φιέστα με αφορμή την επέτειο των γεγονότων στα Ίμια. Είναι σαφές πως οι ναζιστές, μετά από μια περίοδο «πεζοδρομιακής» νηνεμίας, έχουν θέσει ως στόχο την ανασυγκρότηση του ακροδεξιού χώρου και την ανασύσταση των ταγμάτων εφόδου. Άλλωστε, τα εκλογικά τους αποτελέσματα, αν και περιορισμένα σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές, τους δίνουν την χρήσιμη πρώτη ύλη για το στήσιμο του δολοφονικού τους μηχανισμού και την επανάκαμψη σε επίπεδο δρόμου και κεντρικής πολιτικής.

  • Ανακοίνωση του ΠΓ της ΟΚΔΕ Σπάρτακος για αποτελέσματα εκλογών

    Στις εκλογές της 25 Γενάρη η κυβέρνηση των μνημονίων και τα κόμματα που διαχειρίστηκαν την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού διαμέσου της λιτότητας υπέστησαν σαφέστατη ήττα. Αυτό που γκρέμισε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όπως και τις προηγούμενες αστικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ήταν σε τελική ανάλυση η πίεση του κινήματος των εργαζομένων, της νεολαίας και των καταπιεσμένων. Παρά τις αντιφάσεις και τις παλινωδίες, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις και οι αγώνες των τελευταίων χρόνων φέρνουν αποτελέσματα, ρίχνουν κυβερνήσεις, μπορούν να νικούν.

    Η αποσταθεροποίηση του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, την οποία επέφεραν η κρίση και η πίεση του κινήματος, ήταν επίσης το στοιχείο που έκανε δυνατό να έρθει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη ενός κόμματος που προέρχεται από τη ρεφορμιστική αριστερά απηχεί τις ελπίδες μεγάλων στρωμάτων της εργατικής και της μικροαστικής τάξης για απαλλαγή από τις συνέπειες της κρίσης και της λιτότητας, ελπίδες οι οποίες όμως σε μεγάλο ποσοστό επενδύονται με τη λογική της ανάθεσης και όχι της ενεργής στράτευσης.

  • Εκλογική διακήρυξη της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Γενάρης 2015

  • Τοποθέτηση της ΚΕ της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τις εκλογές και την παρέμβασή της

    Η πτώση της κυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ, μέσω της αποτυχίας εκλογής ΠτΔ, αποτελεί θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους/ες, καθώς το αντίθετο αποτέλεσμα θα σήμαινε νέα μέτρα λιτότητας, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, μνημόνια διαρκείας, καταστολή και βία ενάντια στο κίνημα των καταπιεσμένων. Η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου ακολούθησε μια σκληρή ταξική πολιτική που έφερε χιλιάδες κόσμου στα όρια της επιβίωσης.

    Αυτή η εξέλιξη δεν είναι αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών παζαριών αλλά των υπαρχόντων ταξικών συσχετισμών. Ο φοιτητικός αναβρασμός, παρά τις παλινωδίες, οι μαθητικές καταλήψεις, η μεγάλη εργατική διαδήλωση στην απεργία της 27ης Νοέμβρη, η απεργία πείνας και οι κινητοποιήσεις των Σύριων μεταναστών, οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου και το κίνημα αλληλεγγύης στην απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, που υποχρέωσε την κυβέρνηση σε σαφέστατη πολιτική και συμβολική ήττα (η οποία προστίθεται στην ήττα της στο ζήτημα της αξιολόγησης, η οποία δεν προχώρησε καθόλου), άλλαξαν τα δεδομένα. Η περίοδος κοινωνικής νηνεμίας που επεδίωκε η κυβέρνηση για να συνεχίσει το έργο της και ταυτόχρονα ευνοούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική μιας «ομαλής διαδοχής», δεν ήρθε. Παρά τα όρια της νέας κινηματικής ανόδου, η πίεσή της στις συγκεκριμένες συνθήκες συνέβαλε ώστε η κυβέρνηση να μην έχει το περιθώριο να πάει σε άλλα μέτρα.

     

  • Επιστολή της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος προς τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

    Η παρακάτω επιστολή κυκλοφόρησε στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τη δημοσιοποιούμε και αυτή στο πλαίσιο της συζήτησης για το ζήτημα της στρατηγικής και των μετώπων, η οποία αφορά ευρύτερα την αντικαπιταλιστική αριστερά.

     

    Συντρόφισσες και σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,

    η εξέλιξη των διεργασιών μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΜΕΣ είναι ραγδαία και οι κινήσεις γίνονται ταχύτερα από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο ζήτημα μας έχει απασχολήσει ποτέ. Είναι σαφές ότι επιχειρείται να δημιουργηθούν τετελεσμένα, με κινήσεις και συνθήκες διαπραγματεύσεων οι οποίες δεν είναι καν γνωστές στη βάση και τις τοπικές. Είμαστε υποχρεωμένοι, επομένως, να επανερχόμαστε σε τακτική βάση όχι μόνο για να τοποθετούμαστε στα νέα δεδομένα που προκύπτουν χωρίς να έχουν συζητηθεί ποτέ, αλλά και για να ενημερώνουμε στοιχειωδώς τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  • Να βγούμε από το φάυλο κύκλο των “μετώπων σωτηρίας”, να ανοίξουμε τον κύκλο της αντικαπιταλιστικής στρατηγικής

    [Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την προοπτική συνεργασίας με την Πρωτοβουλία για τη Μετωπική Συμπόρευση]

     

    Το παρακάτω κείμενο κυκλοφόρησε αρχικά ως εσωτερικό, απευθυνόμενο στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το δημοσιοποιούμε, καθώς η συζήτηση για το ζήτημα της στρατηγικής και των μετώπων έχει γίνει ήδη δημόσια και αφορά ευρύτερα την αντικαπιταλιστική αριστερά.

     Μια νέα συγκυρία

     Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που ορίζουν τη νέα συγκυρία στο πολιτικό σκηνικό και διαμορφώνουν τον ταξικό συσχετισμό δύναμης:

    1. Η αποτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου στις τελευταίες διαπραγματεύσεις με την τρόικα να μεταφέρει χρονικά μετά τον Μάρτη την εφαρμογή των ήδη συμφωνημένων και τη λήψη νέων μνημονιακών μέτρων, που οδήγησε σε κατάρρευση τη ρητορική της δήθεν απεμπλοκής από τα μνημόνια.

    2. Η σαφής, αν και όχι ολόπλευρη, αναθέρμανση των κινημάτων.

  • Ο εξεγερτικός δρόμος του Δεκέμβρη

    Έξι χρόνια από το Δεκέμβρη του 2008. Έξι χρόνια μεγάλων αγώνων των εργαζομένων, της νεολαίας, των καταπιεσμένων. Έξι χρόνια καπιταλιστικής βαρβαρότητας και κρατικής αγριότητας. Η εξέγερση, η γενική πολιτική απεργία, ο πανεργατικός ξεσηκωμός είναι σήμερα πιο αναγκαία, πιο επίκαιρα, πιο εφικτά.

    Αυτοί που δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο σήμερα οδηγούν στο θάνατο και τον παιδικό του φίλο, τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, που διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του ως κρατούμενος. Αυτοί που εξέθρεψαν και προστάτεψαν τους ναζί της Χρυσής Αυγής σήμερα αφήνουν τους Σύριους μετανάστες και πρόσφυγες πολέμου, που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ελευθερία μετακίνησης με απεργία πείνας, να πεθάνουν στο Σύνταγμα. Αυτοί που διέταξαν την εισβολή και εκκένωση του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ σήμερα στέλνουν τα ΜΑΤ εναντίον των φοιτητών μέσα στα ίδια τους τα πανεπιστήμια. Αυτοί που έπνιγαν στο ξύλο και τα χημικά τις διαδηλώσεις της 5ης Μάη 2010, τις συγκεντρώσεις των πλατειών, τις κινητοποιήσεις του Οκτώβρη του 2011 και του Φλεβάρη του 2012, σήμερα απαγορεύουν κάθε συγκέντρωση, έχοντας την αυταπάτη ότι έτσι θα έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

     

  • Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την απεργία 27.11.2014

     

    Πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 27 του Νοέμβρη. Να την κάνουμε σταθμό για την κλιμάκωση της εργατικής αντίστασης στις νέες επιθέσεις της κυβέρνησης και της τρόικας. Να την μετατρέψουμε σε εφαλτήριο αντεπίθεσης για να πάρουμε πίσω όλα όσα έκλεψε το κεφάλαιο από τον κόσμο της εργασίας αυτά τα χρόνια της μνημονικής λαίλαπας. Να γίνει αυτή η μέρα της πανελλαδικής απεργιακής δράσης αφετηρία στον αγώνα για να φύγει αυτή η κυβέρνηση του απροκάλυπτου ταξικού πολέμου κατά της εργατικής τάξης. Και πάνω από όλα να αξιοποιήσουμε την πανεργατική απεργία για να ξεκινήσουμε την οικοδόμηση ενός εργατικού κινήματος ικανού να επιβάλλει σε κάθε κυβέρνηση τα μέτρα που ικανοποιούν τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες και δικαιώματα.

  • Ο Νοέμβρης και οι εξεγέρσεις σήμερα

    41 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και 40 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση,

    τι είναι αυτό που κάνει ακόμα το Νοέμβρη τόσο επίκαιρο;

     

    Είναι αυτό που, όλα αυτά τα χρόνια, δεν έχει επιτρέψει το τριήμερο και η διαδήλωση του Πολυτεχνείου να σβήσουν, ούτε να γίνουν «γιορτή». Είναι αυτό που ακόμα συγκινεί και κινητοποιεί μαζικά παλιές και νέες γενιές αγωνιστών και αγωνιστριών. Είναι αυτό που κάνει πάντα το Πολυτεχνείο αιχμή των σύγχρονων διεκδικήσεων και αγώνων.

    Είναι η συναίσθηση ότι καμία κατάκτηση και κανένα δικαίωμα δεν μας χαρίστηκαν από την άρχουσα τάξη, ούτε οικειοθελώς, ούτε μέσα από διαπραγματεύσεις. Όλα αποσπάστηκαν με σκληρούς αγώνες και με ρήξεις ανατρεπτικές και επαναστατικές.

    Στη δκτατορική Ελλάδα, η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το ρήγμα που η χούντα των συνταγματαρχών δεν μπόρεσε ποτέ να κλείσει, με αποτέλεσμα να ανατραπεί λίγους μήνες αργότερα. Για να μπορέσει να δώσει αυτό το αποφασιστικό πλήγμα, η εξέγερση δεν είχε μόνο να αναμετρηθεί με τη βαρβαρότητα της ΕΣΑ, των τανκς, των παρακρατικών και των νεοφασιστών. Έπρεπε επίσης να αποφύγει τις Σειρήνες του στημένου «εκδημοκρατισμού» του Παπαδόπουλου, δηλαδή το σχέδιο για μια ομαλή μετάβαση σε μια κηδεμονευόμενη και ακρωτηριασμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, με τις ευλογίες των χουντικών και με το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, όπως και πριν, στο νάρθηκα. Το κίνημα της μάζας ξεχείλισε και ανέτρεψε αυτούς τους σχεδιασμούς, με τους οποίους οι «δημοκρατικές δυνάμεις» και η ρεφορμιστική αριστερά ήταν έτοιμες να συνθηκολογήσουν.

  • Συνδιάσκεψη ΟΚΔΕ-Σπάρτακος 2014


     

                                                                                                          

     

     
  • Η ενότητα των εργαζόμενων μαζών της Μέσης Ανατολής είναι η απάντηση στον ιμπεριαλισμό, τον ακροδεξιό ισλαμισμό και τα αυταρχικά καθεστώτα

     

    Αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στο Κομπάνι

     Ύστερα από ένα μήνα σκληρών συγκρούσεων οι μαχήτριες και οι μαχητές των κουρδικών πολιτοφυλακών του YPJ/ YPG φαίνεται ότι καταφέρνουν να ανακόψουν την προέλαση του ISIS (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε), παρά το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος προσπάθησε να εμποδίσει κάθε βοήθεια προς τους Κούρδους της Συρίας, ενώ οι ΗΠΑ προχώρησαν, μετά την διεθνή κατακραυγή, σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς κατά του ISIS, συνέχισαν όμως να διακηρύσσουν, ότι η νίκη του ISIS στο Κομπάνι αποτελεί το μικρότερο κακό για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.