4^η Διεθνής

Απόφαση για τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου

και την επίθεση στο Αφγανιστάν

Υιοθετήθηκε από τη Διεθνή Εκτελεστική Επιτροπή στις 29 Οκτωβρίου, 2001

1) Η ιμπεριαλιστική επίθεση που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες σαν υποτιθέμενα αντίποινα για τις επιθέσεις της 11 Σεπτεμβρίου 2001 -που έπληξαν την καρδιά του εδάφους τους για πρώτη φορά- δεν είναι μια πράξη δικαιολογημένης αυτοάμυνας. Είναι πράξη στρατιωτικής εκδίκησης εναντίον ενός ολόκληρου λαού, που υποβάλλεται σε βομβαρδισμό με το πρόσχημα της τιμωρίας των ηγετών του -όπως συνέβη και με το λαό της Σερβίας χθες και τον λαό του Ιράκ από το 1991 μέχρι και σήμερα. Αυτή η επίθεση δεν είναι ούτε μέσον εξάλειψης της ‘τρομοκρατίας’. Αντιθέτως, αντιδρώντας στην τρομοκρατία με ιμπεριαλιστική κρατική τρομοκρατία, αυξάνει τα αισθήματα εχθρότητας και μίσους μέσα στους καταπιεσμένους λαούς. Τρέφει την τρομοκρατική τύφλωση αυτών που μοιράζονται με τους καταπιεστές την ίδια περιφρόνηση για οποιαδήποτε ανθρώπινη ζωή που δεν ανήκει στο στρατόπεδό τους.

Αυτή η τρίτη επίθεση συμβαίνει σε μια εποχή που ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ ανεβαίνει και πάλι μετά το 1999, αφού σταθεροποιήθηκε για μερικά χρόνια σε ένα επίπεδο ισοδύναμο με το μέσο επίπεδο της αποκαλούμενης ‘Ψυχροπολεμικής’ περιόδου. Για τρίτη φορά σε ένδεκα χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν ριχτεί σε μια νέα, ιμπεριαλιστική επίθεση μεγάλης κλίμακας, επικυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την επιλογή μιας ηγεμονικής και παρεμβατικής πορείας στην μετα-Ψυχροπολεμική περίοδο. Ένα σημαντικό νέο βήμα έχει γίνει, μετά το βήμα που έγινε με το πόλεμο στο Κόσσοβο, στην μετατροπή του ΝΑΤΟ σε στρατιωτική συμμαχία επεμβάσεων, χωρίς κανένα γεωγραφικό περιορισμό.

2) Όσο απάνθρωπες και αποτρόπαιες και αν είναι οι πρακτικές των δυνάμεων της καταπίεσης, δεν δικαιολογούν με κανέναν τρόπο τη σφαγή άμαχων πολιτών και ακόμα λιγότερο μια μαζική δολοφονία τόσο φρικτή όσο αυτή που συνέβη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι μόνο ο επαναστατικός ανθρωπισμός, η βάση της ηθικής ανωτερότητας του σοσιαλιστικού και διεθνιστικού αγώνα ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης. Είναι επίσης η επίγνωση της φύσης του αγώνα και των στρατηγικών προϋποθέσεών του.

Η ιμπεριαλιστική κυριαρχία μπορεί να ηττηθεί μόνο με δύο προϋποθέσεις: μαζική κινητοποίηση των καταπιεσμένων λαών στις χώρες που κυριαρχούνται, και την πίεση ενός μαζικού κινήματος μέσα στο εσωτερικό των κυρίαρχων χωρών ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγουν οι κυβερνήσεις τους.

Από αυτή την άποψη, αισχρές επιθέσεις όπως αυτές που συνέβησαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 είναι διπλά βλαβερές. 1) Καθώς εκτελούνται από συνωμοτικά δίκτυα, υποβιβάζουν εκείνους για τους οποίους ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται στη θέση αδύναμων θεατών των συγκρούσεων ανάμεσα σε δύο λογικές τρόμου. 2) Σκοτώνοντας αδιάκριτα ανθρώπους των χωρών εναντίον των οποίων πολεμούν, συσπειρώνουν αυτούς τους ανθρώπους γύρω από τις κυβερνήσεις τους και με αυτόν τον τρόπο επιτρέπουν σε αυτές τις κυβερνήσεις να εντείνουν την μιλιταριστική και αυταρχική τους πορεία.

Αυτές οι επιθέσεις δεν έχουν καμία σχέση με αντι-ιμπεριαλισμό, ούτε καν έναν διαστρεβλωμένο αντιιμπεριαλισμό. Η χρήση μαζικού τρόμου είναι έκφραση αντιδραστικής πολιτικής και κινημάτων που αντιστρατεύονται τα θεμελιώδη δικαιώματα των ανθρώπων. Οι φονταμενταλιστές του είδους του Μπιν Λάντεν υποστηρίζουν τον καπιταλισμό και τον υπερασπίζονται. Είναι συνδεδεμένοι ή έχουν συνδεθεί με μερίδες της αστικής τάξης και με τομείς αρκετών αντιδραστικών κρατικών μηχανισμών, όπως την Σαουδική μοναρχία και τις δικτατορίες του Πακιστάν και του Σουδάν. Αυτές οι ομάδες θέλουν να επιβάλλουν στους Ισλαμικούς πληθυσμούς έναν λόγο που είναι φανατικά θρησκευτικός, περισσότερο αντιδυτικός παρά αντιιμπεριαλιστικός, και περισσότερο αντισημιτικός παρά αντισιωνιστικός. Θέλουν να επιβάλλουν υπεραντιδραστικά θεοκρατικά καθεστώτα όπως το καθεστώς των Ταλιμπάν και χρησιμοποιούν τον Παλαιστινιακό αγώνα για να καλύψουν αυτούς τους αντιδραστικούς στόχους.

3) Συμμετρικά, οι τρομοκρατικές πρακτικές των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων και των αστικών δικτατοριών σε εξαρτημένες χώρες, στο όνομα της ‘εξάλειψης της τρομοκρατίας’ και της υπεράσπισης των πολιτών στις δικές τους χώρες, απλώς εκθέτουν τους πολίτες σε όλο και πιο σοβαρούς κινδύνους. Η βία στην υπηρεσία της πολιτικής και κοινωνικής αδικίας προκαλεί βία. Όσο πιο επώδυνα είναι τα μέσα που χρησιμοποιούν οι καταπιεστές, τόσο περισσότερα άτομα θα εμφανίζονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους λαούς που να είναι έτοιμα να φτάσουν στα χειρότερα άκρα για να επιβάλλουν την μεγαλύτερη δυνατή οδύνη στην ‘άλλη πλευρά’, στοχεύοντας αναγκαστικά τους πιο ευάλωτους, δηλαδή, τους απλούς πολίτες.

Η πραγματική εξάλειψη της τρομοκρατίας έχει σαν απαραίτητη προϋπόθεση την εξάλειψη όλων των μορφών τρομοκρατίας, την κρατική τρομοκρατία όπως και τις τρομοκρατικές ομάδες και δίκτυα. Μπορεί να επιτευχθεί μόνο υπό τον όρο ότι θα εξαλειφθεί και η πολιτική και κοινωνική αδικία που διαιωνίζεται με τη φυσική βία. Πρέπει να δημιουργηθούν παντού συνθήκες που να δίνουν έμφαση στο δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, τις ατομικές ελευθερίες και την πολιτική δημοκρατία σε κάθε χώρα. και την αναδιοργάνωση των διεθνών σχέσεων στη βάση της ισονομίας και της ειρήνης.

Ο σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός:

· Το εμπάργκο εναντίον του Ιράκ, που έχει προκαλέσει τον θάνατο σχεδόν ενός εκατομμυρίου πολιτών τα τελευταία δέκα χρόνια και συνεχίζει να σκοτώνει σχεδόν 100.000 ανθρώπους κάθε χρόνο σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, οι μισοί από αυτούς μικρά παιδιά, πρέπει να αρθεί.

· Το χρέος που επιβλήθηκε από τις τράπεζες και τις κυβερνήσεις πλουσίων χωρών στις κυριαρχούμενες χώρες, το οποίο διαιωνίζει την πείνα και την φτώχεια και είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη, πρέπει να διαγραφεί.

· Πρέπει να επιβάλλουμε την μαζική παραγωγή και διανομή φαρμάκων που μπορούν να εξαλείψουν επιδημίες όπως το AIDS, οι οποίες ρημάζουν ολόκληρους πληθυσμούς στις πιο φτωχές περιοχές του κόσμου, ιδιαίτερα στην Αφρική.

4) Ο τρομοκρατικός φανατισμός που έπληξε τις ΗΠΑ στις 11 Σεπτεμβρίου πηγάζει συγκεκριμένα από τάσεις που υποθάλπονται και διευκολύνονται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αυτή και ο προμαχώνας της του πετρελαίου, η Σαουδική μοναρχία- το πιο σκοταδιστικό και αντιδραστικό κράτος του κόσμου- έχουν διαδώσει και χρησιμοποιήσει τον Ισλαμικό φονταμενταλισμό στον αγώνα τους ενάντια στον προοδευτικό εθνικισμό και τον ‘κομμουνισμό’. Αυτή η χρησιμοποίηση τους έφτασε στο απόγειό της με την κοινή τους υποστήριξή στις φατρίες των φονταμενταλιστών στο Αφγανιστάν για περισσότερα από δύο δεκαετίες. Ενεργώντας ως μαθητευόμενοι μάγοι, συνεισέφεραν με αυτόν τον τρόπο στην εκπαίδευση αυτών οι οποίοι σήμερα στρέφουν εναντίον τους τις μεθόδους που αυτοί οι ίδιοι τους δίδαξαν.

Ο δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συνεχώς αποκαλύπτουν τον απεριόριστο κυνισμό και την υποκρισία τους. Ορκισμένοι εχθροί του Ισλαμικού φονταμενταλισμού στο όνομα της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων των γυναικών όταν αυτός ο φονταμενταλισμός φοράει αντι-δυτικό πρόσωπο, όπως στο Ιράν, δεν έχουν να πουν ούτε μια κουβέντα εναντίον του πιο ολοκληρωτικού απολυταρχισμού και της πιο αισχρής καταπίεσης των γυναικών όταν ο Ισλαμικός φονταμενταλισμός φοράει το πρόσωπο της Σαουδικής μοναρχίας, προνομιούχο εργαλείο του ιμπεριαλισμού στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Αραβικής χερσονήσου, της κυριότερης δεξαμενής πετρελαίου του κόσμου.

5) Το πετρέλαιο – κεντρικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος και κύρια αιτία οικολογικής ανισορροπίας – υπήρξε πάντα ουσιαστική κινητήρια δύναμη της ιμπεριαλιστικής πολιτικής σε αυτή την περιοχή του κόσμου. Το γεγονός αυτό είναι ακόμα πιο ευδιάκριτο όταν εκλέγονται κυβερνήσεις που είναι τόσο άμεσα αντιπροσωπευτικές των συμφερόντων του πετρελαίου όπως οι κυβερνήσεις των Τζ. Μπούς πρεσβύτερου και νεώτερου.

Αυτό εξηγεί πως ο ‘αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία’ έχει γίνει το πρόσχημα για προγράμματα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το στόχο. Οι ΗΠΑ έχουν αυτοανακυρηχθεί σε πλανητικό δικαστή, σώμα ενόρκων και εκτελεστική εξουσία, προσπαθόντας να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους στον υπόλοιπο κόσμο ενώ τοποθετούν τον εαυτό τους πάνω από τον νόμο και εκτός οποιασδήποτε μορφής διεθνούς δικαιοδοσίας. Στην αρχή παρουσίαζαν την επίθεση εναντίον του Αφγανιστάν ως στρατιωτική αστυνομική επιχείρηση που στόχευε την καταστροφή ενός δικτύου μερικών χιλιάδων ‘τρομοκρατών’.

Ο πραγματικό στόχος της επιχείρησης φάνηκε πολύ σύντομα ότι ήταν να τοποθετηθεί ένα άλλο συνοθύλευμα φονταμενταλιστών και αντιδραστικών κάθε είδους στην εξουσία στη Καμπούλ, υποταγμένων στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Εν’ ολίγοις, σήμερα ο πραγματικός στόχος της επιχείρησης είναι να προωθήσει την συνεχή προσπάθεια που καταβάλλουν οι ΗΠΑ για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα για την ενίσχυση της κυριαρχίας τους σε ολόκληρη την περιοχή και την εδραίωση της κυριαρχίας τους στο Αφγανιστάν, σαν προγεφύρωμα για τα γεωπολιτικά τους σχέδια συμπληρωματικό εκείνου που έχουν ήδη στο γειτονικό Πακιστάν. Αρχικά ο κύριος στόχος ήταν η αποσταθεροποίηση της ΕΣΣΔ. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο στόχος των εταιρειών πετρελαίου των ΗΠΑ και της κυβέρνησής τους είναι να εξασφαλίσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές φυσικών καυσίμων της Κεντρικής Ασίας για τον εαυτό τους.

Μόνο αυτές οι οικονομικές και πολιτικές επιδιώξεις εξηγούν γιατί δεν βομβαρδίζονται μόνο οι βάσεις της Αλ Κάϊντα. Για να μπορέσουν να πάρουν τον έλεγχο του Αφγανιστάν, βομβαρδίζονται πόλεις και άλλες περιοχές με άμαχο πληθυσμό από τις αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας, με το πρόσχημα του ‘αντιτρομοκρατικού αγώνα’. Εκτός από τους πολλούς θανάτους που είναι άμεσο αποτέλεσμα των βομβαρδισμών, δημιουργούνται οι συνθήκες για μια πραγματική ανθρώπινη καταστροφή, που ενδέχεται να προκαλέσει εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Επί πλέον, ο αόριστος χαρακτήρας των ιμπεριαλιστικών στόχων στο σημερινό ‘πόλεμο κατά της τρομοκρατίας’ είναι τέτοιος που είναι δυνατόν να οδηγήσει στην κλιμάκωση της βίας με ανυπολόγιστες συνέπειες, κυρίως με τη χρήση πυρηνικών όπλων, η οποία έχει ήδη συζητηθεί στους κυβερνητικούς κύκλους των ΗΠΑ. Η επίθεση των Δυτικών δυνάμεων προκαλεί αρκετές Μουσουλμανικές χώρες, από τις οποίες το Πακιστάν είναι ο πιο αδύναμος κρίκος, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο συνθήκες που θα μπορούσαν να φέρουν στην εξουσία σε αυτή τη χώρα, που είναι πυρηνική δύναμη, τους θρησκευτικά φανατικούς.

6) Η διεθνής ριζοσπαστική αριστερά αντιμετωπίζει σήμερα το επείγον καθήκον να αγωνιστεί για τους παρακάτω στόχους:

· Να βάλει άμεσο τέλος στο βάρβαρο βομβαρδισμό του Αφγανιστάν, να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Αφγανών γυναικών και του λαού του Αφγανιστάν στην αυτοδιάθεση.

· Να βάλει άμεσα τέλος στην δολοφονική κλιμάκωση της μόνιμης επίθεσης και κρατικής τρομοκρατίας που διεξάγεται από την Ισραηλινή κυβέρνηση εναντίον του Παλαιστινιακού λαού, να υπερασπιστεί τα νόμιμα δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού.

· Για την άρση του θανατηφόρου εμπάργκο του Ιράκ.

· Να επιβάλλει τη λήξη της δολοφονικής επίθεσης της κυβέρνησης Πούτιν στη Ρωσία εναντίον του λαού της Τσετσενίας.

· Να καταγγείλει την πίεση που εξασκείται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται τώρα για την Παλαιστίνη, την Κολομβία και την Ιρλανδία, απειλώντας ότι θα θεωρήσουν τις χώρες αυτές στρατιωτικούς στόχους του παγκόσμιου ‘αντιτρομοκρατικού αγώνα’.

· Να αγωνιστεί ενάντια στον ρατσισμό και να υπερασπιστεί το δικαίωμα του ασύλου, καταδικάζοντας ταυτόχρονα τον φονταμενταλιστικό τρόμο και να αγωνιστεί χωρίς παραχωρήσεις εναντίον όλων των μορφών φανατισμού, να καταγγείλει τις λογικές της αποκαλούμενης ‘δυτικής ανωτερότητας’ και την άνοδο του ρατσισμού που το κύριο βάρος του το υφίστανται οι κοινότητες των μεταναστών στις δυτικές χώρες.

· Να οργανώσει αντεπίθεση εναντίον της μετωπικής επίθεσης κατά των ατομικών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων στις Δυτικές χώρες. Δεν είναι πλέον μόνο οι κοινότητες μεταναστών που γίνονται στόχοι με την επέκταση της αστυνομικής παρακολούθησης, αλλά όλα τα κοινωνικά κινήματα. Η καταπιεστική κλιμάκωση που στοχεύει να σπάσει τη δυναμική άνοδο του κινήματος εναντίον της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, από τη Σηάτλ στη Γένοβα δια μέσου Πράγας και Γκέτεμποργκ, επιβεβαιώνεται και ενισχύεται.

· Να αγωνιστεί εναντίον των μαζικών απολύσεων, για τις οποίες η οικονομική κρίση χρησιμοποιείται ως πρόσχημα την ίδια ακριβώς στιγμή που οι κυβερνήσεις δαπανούν όλο και περισσότερους δημόσιους πόρους για να αναπληρώσουν την πτώση των εσόδων ορισμένων καπιταλιστικών τομέων.

· Να αγωνιστεί για τον πυρηνικό αφοπλισμό και την ριζική μείωση των στρατιωτικών δαπανών, αντικαθιστώντας τις με κοινωνικές δαπάνες και μαζική αναπτυξιακή ενίσχυση.

· Να αγωνιστεί εναντίον των σχεδίων για την έναρξη μιας νέας σειράς διαπραγματεύσεων στα πλαίσια της ΠΟΕ (WTO), που στοχεύουν τη διεύρυνση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στην γεωργία και τις υπηρεσίες, εις βάρος των φτωχότερων κατοίκων του πλανήτη, και

· να απαιτήσει την κατάργηση των φορολογικών παράδεισων και των δικτύων ξεπλύματος χρημάτων, μαζί με τον έλεγχο και φορολόγηση της ροής κεφαλαίου.

Σεβόμενη την ποικιλία των κινητοποιήσεων και των κινήτρων αυτών που αγωνίζονται, η διεθνής ριζοσπαστικής αριστεράς έχει καθήκον να προωθήσει όλους τους μαζικούς αγώνες εναντίον αυτών των διαφορετικών όψεων της παγκόσμιας επίθεσης του κεφαλαίου.

_________