Ελλάδα: Μια εκδήλωση μεγάλης σημασίας για τη συριακή επανάσταση

  Μια εκδήλωση αρκετά σημαντική διεξήχθη στην Ελλάδα: μια εκδήλωση υποστήριξης στη συριακή επανάσταση, που την οργάνωσε ένα τμήμα της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς. 

  Η σημασία της εξηγείται από το γεγονός ότι, ώς τώρα, αυτό που κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, είναι δύο τάσεις που δεν είναι και τόσο πολύ διαφορετικές στην ουσία τους: 

• από τη μια μεριά, η στήριξη της κυβέρνησης Τσίπρα στην ισραηλινή κυβέρνηση, 

• από την άλλη, μια καμπιστική τοποθέτηση που είναι βαθιά ριζωμένη στο μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής αριστεράς και που ενισχύεται και με μια απλοϊκή λογική από τη στήριξη του Τσίπρα στον Νετανιάχου και στους διεθνείς συμμάχους του.

 Πρέπει επομένως καταρχάς να θυμίσουμε τη φιλο-ισραηλινή πολιτική που εφαρμόζει πλέον ο Τσίπρας και η ηγεσία του Σύριζα, όπως το διαπιστώσαμε και πρόσφατα, με τη συνάντηση των πρωθυπουργών της Κύπρου, του Ισραήλ και της Ελλάδας, για οικονομικές και βιομηχανικές συμφωνίες με στόχο, όχι και τόσο οικολογικό, η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο να είναι αποκλειστικά στα χέρια των 3 αυτών χωρών και της Αιγύπτου. Βέβαια, ο Τσίπρας μας θύμισε ότι υποστηρίζει τη λύση ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο κράτος του Ισραήλ, αλλά κυρίως υπογράμμισε τον κοινό τους στόχο: “να εξασφαλίσουμε την ευημερία, τη σταθερότητα και τη συνεργασία ανάμεσα στις χώρες μας, αλλά και με τις γειτονικές χώρες και τους λαούς της περιοχής”. Τη στιγμή που ο ισραηλινός στρατός κατασφάζει δεκάδες Παλαιστίνιους στα σύνορα της Γάζας, ο Τσίπρας δεν ντρέπεται να τα λέει αυτά και να επιχαίρεται, μετά από τέσσερεις τέτοιες τριμερείς συναντήσεις, για το προχώρημα αυτής της συνεργασίας..., την ίδια ώρα που στην Ελλάδα διοργανώνονταν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά των εγκλημάτων του ισραηλινού στρατού και του περιφερειακού πυρομανή Νετανιάχου!

Διαβάστε περισσότερα: Ελλάδα: Μια εκδήλωση μεγάλης σημασίας για τη συριακή επανάσταση

Για μια ζεστή, μα πολύ ζεστή Άνοιξη, μετά 50 χρόνια από το Μάη του ’68!

Του Χρήστου Ιωνά

Ξεκίνημα της Άνοιξης και πολύ μεγάλοι αγώνες διεξάγονται σε πολλά σημαντικά τμήματα της κοινωνίας: στους σιδηροδρομικούς (SNCF), ιστορικό τομέα του γαλλικού εργατικού κινήματος, στους φοιτητές, αλλά και στους καθηγητές πανεπιστημίων, χωρίς να ξεχνάμε άλλους πολλούς αγώνες, συχνά πολύ αποφασιστικούς, όπως η πάλη κατά του αεροδρομίου στη Νάντη, οι κινητοποιήσεις στα σουπερμάρκετ Carrefour κατά των χιλιάδων απολύσεων που προγραμματίζονται, οι κινητοποιήσεις στο δημόσιο, όπου οι οργανικές θέσεις εργασίας απειλούνται από τους φανατικούς τους φιλελευθερισμού...

Βέβαια, ο πειρασμός είναι μεγάλος να πει κανείς ότι, 50 χρόνια μετά, βρισκόμαστε και πάλι στις παραμονές ενός νέου Μάη του ‘68! Είναι αλήθεια ότι, την ώρα που μερικοί, όπως ο Μακρόν, ετοιμάζονται να γιορτάσουν την πεντηκονταετία αυτή σαν κοσμικό γεγονός, η απάντηση του δρόμου και των εργοστασίων μας χαροποιεί! Αλλά πρέπει να προσέχουμε με τις συγκρίσεις: δεν βρισκόμαστε στο Μάη του ‘68, για παράδειγμα οι μαθητές είναι απόντες προς το παρόν από τις κινητοποιήσεις της νεολαίας. Και κυρίως η αφετηρία είναι πολύ διαφορετική: πέρυσι, ο Μακρόν μπόρεσε να εκλεγεί και κατόπιν και μια τεράστια πλειο0ψηφία βουλευτών της ομάδας του, πάνω στη βάση των ηττών που γνώρισαν τα προηγούμενα χρόνια οι κινητοποιήσεις (για τις συντάξεις, ενάντια στις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, κλπ., κλπ.). Ο στόχος του ήταν από την αρχή να επωφεληθεί από τους δισταγμούς των νέων και των εργαζομένων, για να επιτεθεί ανοιχτά στον “παλιό κόσμο”, όπως τολμούν να λένε αυτοί οι τύποι, καθαρά προϊόντα των διοικητικών συμβουλίων των μεγάλων χρηματοπιστωτικών και βιομηχανικών συγκροτημάτων (ο υπουργός εργασίας είναι πολυεκατομμυριούχος, με περιουσία που εκτιμάται σε 7,5 εκατομμύρια ευρώ, τέως στέλεχος του ομίλου Danone!), και οι επιθέσεις ξεκίνησαν σε όλα τα μέτωπα, με την επιβολή, ήδη από πέρυσι το Φθινόπωρο - και παρά την ισχυρή κινητοποίηση - ενός νέου νόμου που ψαλιδίζει τα κεκτημένα των εργαζομένων και ευνοεί τους πιο πλούσιους.

Διαβάστε περισσότερα: Για μια ζεστή, μα πολύ ζεστή Άνοιξη, μετά 50 χρόνια από το Μάη του ’68!

17ο Συνέδριο της 4ης Διεθνούς

Για ένα γεμάτο εξαήμερο, το τμήματα, οι συμπαθούσες και προσκεκλημένες οργανώσεις της 4ης Διεθνούς συνεδρίασαν συζητώνατς σε βάθος για την περίοδο που διανύουμε και τα καθήκοντά μας κατά διάρκεια του 17ου Συνεδρίου της που έγινε στο Βέλγιο από 24/3 μέχρι 2/4 του 2018.

Οι εισηγήσεις και συζητήσεις επικεντρώθηκαν στο γεωπολιτικό χάος της εποχής μας όπου διεθνείς συμμαχίες και συνεργασίες διαρκώς μεταβάλλονται και αντιπαρατίθενται, στη γενικευμένη νεοφιλελεύθερη επίθεση και τις αντιστάσεις σ'αυτήν, και στο ποιά είναι τα δικά μας καθήκοντα. Ειδική συζήτηση έγινε για την καπιταλιστική καταστροφή του περιβάλλοντος και την οικοσοσιαλιστική εναλλακτική.

Το πρόβλημα της εποχής μας παραμένει το πώς θα αποκατασταθούν οι επαναστατικές ιδέες και το αντίστοιχο κίνημα για την αντιμετώπιση του σύγχρονου καπιταλισμού. Μία εκδοχή είναι να περιχαρακωθούμε στα όρια του προπαγανδιστικού ομίλου, εξασφαλίζοντας έτσι τις βασικές μας τις αρχές από κάθε επιμόλυνση. Μία διαφορετική είναι να ανοιχτούμε στην κοινωνία με αυτοπεποίθηση και να απευθυνθούμε σε ό,τι έχει απομείνει από την παλιά αριστερά και σε ό,τι καινούργιο αριστερό κίνημα εμφανίζεται, συμβάλλοντας στη γέννηση της νέας ανατρεπτικής αριστεράς που είναι απολύτως αναγκαία σε παγκόσμιο επίπεδο. Με πολύ μεγάλη πλειοψηφία η 4η Διεθνής επέλεξε το δεύτερο, που άλλωστε ήταν γνώρισμά μας από την εποχή της Αριστερής Αντιπολίτευσης. Η πρώτη εκδοχή μάς δίνει τη σιγουριά της ασφάλειας, η δεύτερη το ρίσκο ενέχεται στην επιδίωξη του αναγκαίου.

Περισσότερα για τον 17ο Συνέδριο από τον σ. Λεόν.

 

Γιάννης Φελέκης

23/4/2018

Διαβάστε περισσότερα: 17ο Συνέδριο της 4ης Διεθνούς

“Οι μοίρες μας συνδέονται”

O Joseph Daher για τη Συριακή Επανάσταση

 

Καθώς η Συριακή Επανάσταση μπήκε στο όγδοο έτος τη ς αυτό το Μάρτιο, οι Νταν Φίσερ (Dan Fischer) και Σ. Μάζα (S. Maja) έστειλαν κάποιες ερωτήσεις στον Τζόζεφ Ντάχερ (Joseph Daher). Συζήτησαν γύρω από το πως η μοίρα του συριακού λαϊκού αγώνα εναντίον της δικτατορίας του Μπασάρ αλ-Άσαντ (Bashar al-Assad) συνδέεται με τους αγώνες κατά του αυταρχισμού και του φασισμού παγκόσμια, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων σε Ροζάβα, Παλαιστίνη, Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. 

Η πολιτική και οι πράξεις της δικτατορίας του Μπασάρ αλ-Ασαντ πλησιάζουν τον φασισμό;

Γιατί οι καταπιεστές και η άκρα δεξιά σε όλον τον κόσμο υποστηρίζουν το καθεστώς του Άσαντ, και σε ποιό βαθμό αποτελούν οι σφαγές του Άσαντ στη Γούτα και αλλού έμπνευση για αυτούς; 

Το δεσποτικό καθεστώς του Άσαντ σίγουρα έχει φασιστικές τάσεις, που φαίνονται από την άρνησή του οποιασδήποτε αντιπολίτευσης και από τις βιαιότητες που έχει διαπράξει. Σε σχέση με τη φύση του καθεστώτος του Άσαντ, θα επιχειρηματολογούσα ότι είναι ένα δεσποτικό, καπιταλιστικό και πατρογονικό κράτος που κυβερνά με βίαιη καταστολή και χρησιμοποιεί διάφορες πολιτικές, όπως τον θρησκευτικό σεκταρισμό, τον φυλετισμό, τον συντηρητισμό και τον ρατσισμό για να καθυποτάξει την κοινωνία και να κινητοποιήσει μια διαταξική λαϊκή βάση που συνδέεται δια μέσου σεκταριστικών, τοπικών, φυλετικών και πελατειακών δεσμών για να υπερασπίσει το καθεστώς σε μια αντιδραστική βάση.

Διαβάστε περισσότερα: “Οι μοίρες μας συνδέονται”

REPORT 2015 - 2018 OKDE & 4th INTERNATIONAL

FI 17th world congress, TPT[1] contribution, 23/1/2018 

The past three years

1) After 3 years under the government of SYRIZA, the time has come to see not only what mistakes the leadership of the FI made with regard to Greece but also in what way the line adopted by the majority of the Greek section was wrong and what the prospects are at the beginning of 2018[2].

2) In the previous period (2010 – 2015), we had an extremely massive movement ready to fight. We had outstanding participation in the nation -wide general strikes, which in the general strike of October 2013 showed the first stages of a pre-revolutionary state. The last manifestation of this mass movement was the NO campaign in the referendum of 2015. On the other hand, we had a Greek left that was able to use very left rhetoric but at the same time promoted the preservation and strengthening of divisions and the absence of self-organization within the movement. There has been pressure from the mass movement and in particular from some trade unions for rank and file proceedings to be given a more prominent role, but so far it has proved impossible to have a general strike without it being declared by the leadership of the national trade unions.

Διαβάστε περισσότερα: REPORT 2015 - 2018 OKDE & 4th INTERNATIONAL