• «Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις…»

    …και αυταπάτες…

    της Ζέττας Μελαμπιανάκη

     

    Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25-1-2015 δημιούργησε κλίμα αισιοδοξίας στην μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων και ανέργων. Ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θόλωσε το προφίλ της «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και μόνο η σκέψη ότι δεν υπήρχε ξανά στη θέση του Πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς, και μόνο η εικόνα του Βαρουφάκη να λέει στον Ντάισεμπλουμ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συζητάει με την τρόικα, εξακολουθούσε να γεννά αισθήματα χαράς στην ταλαιπωρημένη, περιφρονημένη και ταπεινωμένη λαϊκή πλειοψηφία. Γιατί, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν συνέπεια της μεγάλης καταστροφής που έφεραν οι μνημονιακές πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας, αλλά και αποτέλεσμα-έμμεσο- των κοινωνικών αγώνων. Γιατί υπήρξε έντονη και γενικευμένη η αίσθηση ότι μπαίνουμε σε νέα φάση, ότι το πολιτικό σκηνικό τροποποιείται ριζικά και ότι η νέα Κυβέρνηση με Κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, βάζει νέες παραμέτρους στο «πολιτικό παιχνίδι» με την ΕΕ, τις αγορές, το ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να εκτοξευθεί σε αστρονομικά ποσοστά η δημοτικότητά της.

  • ΔΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ… ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ!!!

    Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι της χώρας, με έκδηλο ενδιαφέρον παρακολουθούν τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στοeurogroup. Μύχιος πόθος και ελπίδα τους, να πάψει η λιτότητα και να έρθει η ανάπτυξη.

    Κατά πόσο όμως μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς μονομερή διαγραφή του χρέους, χωρίς την ύπαρξη ελλειμματικών προϋπολογισμών και χωρίς κρατικές επενδύσεις, ειδικότερα εν μέσω ύφεσης; Είναι βέβαιο ότι το μίγμα οικονομικής πολιτικής που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση, ακόμα κι αν γίνει αποδεκτό δεν οδηγεί στην ποθητή ανάπτυξη.

    Οι προϋπολογισμοί είτε χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα, πράγμα που πρέπει να θεωρείται αδιανόητο, είτε ισοσκελισμένοι (δηλαδή τα έξοδα να είναι τόσα όσα τα έσοδα) στη βάση της προηγούμενης ιστορικής εμπειρίας (κρίση 1929) δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Μήπως όμως τοnew deal στις ΗΠΑ που λέει ο Βαρουφάκης, έβγαλε τις ΗΠΑ από την ύφεση; Προφανώς και όχι. Ο λόγος της μεταπολεμικής ανάπτυξης ήταν ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος με τις ανείπωτες καταστροφές και τα εκατομμύρια νεκρούς για την εργατική τάξη.

  • Ρόλος και καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς μπροστά στην κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας

    Μάνος Σκούφογλου

    Νικόλας Σκούφογλου

    Ο ταξικός χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης

    Είναι σαφές ότι η ήττα της μέχρι πρότινος συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προκάλεσε μεγάλη λαϊκή ικανοποίηση, μεγάλη ανακούφιση και, την ίδια στιγμή, μεγάλη σύγχυση ως προς τον χαρακτήρα και τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Καθήκον, λοιπόν, της επαναστατικής αριστεράς, μακράν του να αρκεστεί στο να επιχαίρει βεβιασμένα για την εκλογή της «κυβέρνησης της αριστεράς», είναι η συγκεκριμένη ανάλυση της νέας κατάστασης, ως προϋπόθεση για τη χάραξη μιας τακτικής που να λογοδοτεί στην επαναστατική στρατηγική και το στόχο της ανατροπής του καπιταλισμού. Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, χρειάζεται μια σαφής εκτίμηση του πολιτικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, και κυρίως της κυβέρνησης Τσίπρα. Το ερώτημα αν η κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση «δική μας», έστω μετριοπαθής ή αναξιόπιστη ή, τελικά, και προδοτική, ή αν αντιθέτως είναι μια κυβέρνηση αστική είναι θεμελιώδες για να πάρει η επαναστατική αριστερά θέση στα σημερινά επεισόδια της ταξικής πάλης.

    Με έναν κλασικό ορισμό, η κυβέρνηση Τσίπρα, τόσο από την άποψη της σύνθεσής της, όσο και από αυτή του προγράμματός της, είναι κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας.

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΡΑ: ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΔΩ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

    Την τελευταία εβδομάδα, η Ε.Κ.Τ. αποφάσισε να στερήσει από τις ελληνικές τράπεζες μια απ’ τις πηγές τους χρηματοδότησης με τον ισχυρισμό ότι δεν θα μπορέσει να επιτευχθεί καμιά συμφωνία με τη νέα κυβέρνηση. Σήμερα, παραμονή της ευρωπαϊκής διάσκεψης κορυφής, ο γερμανός υπουργός οικονομικών πήρε τη σκυτάλη, ζητώντας από τον έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, να εξαγγείλει το δικό του πρόγραμμα «ανάκαμψης», ένα πρόγραμμα λιτότητας, βάζοντας το σαν προϋπόθεση για την έναρξη των συνομιλιών για το χρέος..

    Πρόκειται για απαράδεκτες πιέσεις στον ελληνικό λαό, για να τον αναγκάσουν να αποδεχθεί τη λιτότητα που απέρριψε, για να του επιβάλουν τη συνέχιση ενός προγράμματος προσαρμογής που κατέστρεψε τη χώρα και αύξησε το χρέος.

    Φτάνει πια με τις εντολές της Τρόικας των δανειστών!

    Η Ε.Κ.Τ. καθώς και ο Ολάντ και η Μέρκελ περιφρονούν τελείως τον ελληνικό λαό που τόλμησε να απορρίψει τις εντολές τους. Θέλουν να τον γονατίσουν αναγκάζοντας την κυβέρνηση που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές να απαρνηθεί τις εξαγγελίες της.

    Ωστόσο ο Τσίπρας δεν ζητάει τον ουρανό με τ’ άστρα, δεν ζητάει ούτε καν την ακύρωση του χρέους, αναδιπλώνεται στο ίδιο το πλαίσιο που καθόρισαν οι δανειστές του, για να διαπραγματευθεί μια επιμήκυνση των πληρωμών. Ακόμη και αυτό είναι απαράδεκτο για τους δανειστές και τους πολιτικούς τους.

     

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΡΑ : Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ Ε.Τ.

    Με την απόφαση αύξησης των επιτοκίων και των εγγυήσεων που απαιτούνται από την Ελλάδα, η Ε.Κ.Τ. προσπαθεί να κάνει μια επίδειξη ισχύος προς τον ελληνικό λαό και θέλει να του επιβάλλει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας που απέρριψε μαζικά.

    Τα 315 δις του ελληνικού «χρέους», από τα οποία τα 40 έχουν δοθεί από τη Γαλλία στους ευρωπαικούς οίκους, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως από τις τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης, με επικεφαλής τις γαλλικές τράπεζες, για να αποπληρωθούν τα δάνεια της τελευταίας δεκαετίας, με τις ευλογίες της Κεντρικής Τράπεζας. Προηγουμένως οι σημαντικότερες ευρωπαικές καπιταλιστικές εταιρίες είχαν κερδοσκοπήσει με τις συμβάσεις πώλησης όπλων και τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

  • Ανακοίνωση του ΠΓ της ΟΚΔΕ Σπάρτακος για αποτελέσματα εκλογών

    Στις εκλογές της 25 Γενάρη η κυβέρνηση των μνημονίων και τα κόμματα που διαχειρίστηκαν την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού διαμέσου της λιτότητας υπέστησαν σαφέστατη ήττα. Αυτό που γκρέμισε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όπως και τις προηγούμενες αστικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ήταν σε τελική ανάλυση η πίεση του κινήματος των εργαζομένων, της νεολαίας και των καταπιεσμένων. Παρά τις αντιφάσεις και τις παλινωδίες, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις και οι αγώνες των τελευταίων χρόνων φέρνουν αποτελέσματα, ρίχνουν κυβερνήσεις, μπορούν να νικούν.

    Η αποσταθεροποίηση του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, την οποία επέφεραν η κρίση και η πίεση του κινήματος, ήταν επίσης το στοιχείο που έκανε δυνατό να έρθει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη ενός κόμματος που προέρχεται από τη ρεφορμιστική αριστερά απηχεί τις ελπίδες μεγάλων στρωμάτων της εργατικής και της μικροαστικής τάξης για απαλλαγή από τις συνέπειες της κρίσης και της λιτότητας, ελπίδες οι οποίες όμως σε μεγάλο ποσοστό επενδύονται με τη λογική της ανάθεσης και όχι της ενεργής στράτευσης.

  • Εκλογές και ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, ώρα μηδέν

    «Και τώρα τι να ψηφίσω;», ρωτούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έδωσαν μάχες μέσα στη χρονιά που μας πέρασε. Οργάνωσαν τα πιο μαζικά Φεστιβάλ Υπερηφάνειας που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα, συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντισεξιστικές κινητοποιήσεις και πέτυχαν να ξεσηκώσουν ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης. Αυτό το δυναμικό ρεύμα πέτυχε ώστε τα ΛΟΑΤΚΙ αιτήματα να συζητιούνται πλέον ανοιχτά μέσα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να τίθενται ως πιεστικά ερωτήματα στα πολιτικά κόμματα.

  • Μέτωπο κεϋνσιανής διαχείρισης για τη «σωτηρία της χώρας» ή ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική πολιτική;

     

     

    Ζέττα Μελαμπιανάκη, μέλος της ΤΕ Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

     

    Παντελής Αυθίνος, μέλος της ΤΕ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

     

     

     

    Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δεν κατάφερε να διασωθεί και η οσμή των δωροδοκιών και των σκανδάλων σφράγισαν τις τελευταίες μέρες της.  

     

     Η προκήρυξη των εκλογών στο τέλος του Γενάρη είναι πλέον γεγονός, μετά την αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία. Τα πολιτικά διλήμματα θα τεθούν αμείλικτα επί τάπητος, για όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς.     

  • Ας μη χάσουμε σύντροφοι και την αίσθηση του μέτρου χάριν της «Συμπόρευσης»!

    Ν. Ταμβακλής

    μέλος ΤΕ Σάμου

     

    Ο πυρετός της επικείμενης «εκλογικής μάχης» φαίνεται ότι έχει ξαφνικά επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό τους συντρόφους-υποστηρικτές της «Συμπόρευσης», ώστε να χάσουν σε μεγάλο βαθμό και την αίσθηση του μέτρου. Στα μάτια τους, το εγχείρημα της «Συμπόρευσης» και η κάθοδος στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, φαίνεται ότι έχει αποκτήσει τις διαστάσεις ενός τεράστιου κρίσιμου διακυβεύματος, από την έκβαση του οποίου θα αποφασιστεί ούτε λίγο, ούτε πολύ, η πορεία της ταξικής πάλης και η ιστορία της ίδιας της χώρας[1]!

    Ασφαλώς είναι πολύ σημαντικό για αριστερούς αντικαπιταλιστές αγωνιστές να παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους και τα πολιτικά τους εγχειρήματα, να αισθάνονται υπεύθυνοι και να έχουν πάντοτε εμμονή στην «πάλη για την εξουσία των εργαζομένων», έστω και αν οι οργανώσεις τους παραμένουν ακόμη μικρές. Μόνο με τον τρόπο αυτό άλλωστε θα τους αντιμετωπίζουν και οι άλλοι με την δέουσα σοβαρότητα. Ωστόσο όπως παρατηρεί και ο Ντανιέλ Μπενσαίντ σε αυτό ελλοχεύει επίσης και ένας σημαντικός κίνδυνος μεγαλομανίας. Είναι απολύτως απαραίτητο να μπορούν ταυτόχρονα να διακρίνουν, με ψυχραιμία και με αντικειμενικότητα, το μέγεθος και το κοινωνικό βάρος των πολιτικών τους πρωτοβουλιών. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουν να μετατραπούν σε αξιοθρήνητες καρικατούρες που απλώς θα μαϊμουδίζουν με σοβαροφάνεια τις διεργασίες των μαζικών κομμάτων και τις πόζες των μεγάλων ηγετών.

  • Ανακοίνωση ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, 31/12/2014

    Η πτώση της κυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ, μέσω της αποτυχίας εκλογής ΠτΔ, αποτελεί θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους/ες, καθώς το αντίθετο αποτέλεσμα θα σήμαινε νέα μέτρα λιτότητας, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, μνημόνια διαρκείας, καταστολή και βία ενάντια στο κίνημα των καταπιεσμένων. Η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου ακολούθησε μια σκληρή ταξική πολιτική που έφερε χιλιάδες κόσμου στα όρια της επιβίωσης.

    Αυτή η εξέλιξη δεν είναι αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών παζαριών αλλά των υπαρχόντων ταξικών συσχετισμών. Ο φοιτητικός αναβρασμός, παρά τις παλινωδίες, οι μαθητικές καταλήψεις, η μεγάλη εργατική διαδήλωση στην απεργία της 27ης Νοέμβρη, η απεργία πείνας και οι κινητοποιήσεις των Σύριων μεταναστών, οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου και το κίνημα αλληλεγγύης στην απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, που υποχρέωσε την κυβέρνηση σε σαφέστατη πολιτική και συμβολική ήττα (η οποία προστίθεται στην ήττα της στο ζήτημα της αξιολόγησης, η οποία δεν προχώρησε καθόλου), άλλαξαν τα δεδομένα. Η περίοδος κοινωνικής νηνεμίας που επεδίωκε η κυβέρνηση για να συνεχίσει το έργο της και ταυτόχρονα ευνοούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική μιας «ομαλής διαδοχής», δεν ήρθε. Παρά τα όρια της νέας κινηματικής ανόδου, η πίεσή της στις συγκεκριμένες συνθήκες συνέβαλε ώστε η κυβέρνηση να μην έχει το περιθώριο να πάει σε άλλα μέτρα.

     

  • Επιστολή της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος προς τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

    Η παρακάτω επιστολή κυκλοφόρησε στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τη δημοσιοποιούμε και αυτή στο πλαίσιο της συζήτησης για το ζήτημα της στρατηγικής και των μετώπων, η οποία αφορά ευρύτερα την αντικαπιταλιστική αριστερά.

     

    Συντρόφισσες και σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,

    η εξέλιξη των διεργασιών μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΜΕΣ είναι ραγδαία και οι κινήσεις γίνονται ταχύτερα από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο ζήτημα μας έχει απασχολήσει ποτέ. Είναι σαφές ότι επιχειρείται να δημιουργηθούν τετελεσμένα, με κινήσεις και συνθήκες διαπραγματεύσεων οι οποίες δεν είναι καν γνωστές στη βάση και τις τοπικές. Είμαστε υποχρεωμένοι, επομένως, να επανερχόμαστε σε τακτική βάση όχι μόνο για να τοποθετούμαστε στα νέα δεδομένα που προκύπτουν χωρίς να έχουν συζητηθεί ποτέ, αλλά και για να ενημερώνουμε στοιχειωδώς τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  • Να βγούμε από το φάυλο κύκλο των “μετώπων σωτηρίας”, να ανοίξουμε τον κύκλο της αντικαπιταλιστικής στρατηγικής

    [Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την προοπτική συνεργασίας με την Πρωτοβουλία για τη Μετωπική Συμπόρευση]

     

    Το παρακάτω κείμενο κυκλοφόρησε αρχικά ως εσωτερικό, απευθυνόμενο στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το δημοσιοποιούμε, καθώς η συζήτηση για το ζήτημα της στρατηγικής και των μετώπων έχει γίνει ήδη δημόσια και αφορά ευρύτερα την αντικαπιταλιστική αριστερά.

     Μια νέα συγκυρία

     Δύο είναι τα βασικά στοιχεία που ορίζουν τη νέα συγκυρία στο πολιτικό σκηνικό και διαμορφώνουν τον ταξικό συσχετισμό δύναμης:

    1. Η αποτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου στις τελευταίες διαπραγματεύσεις με την τρόικα να μεταφέρει χρονικά μετά τον Μάρτη την εφαρμογή των ήδη συμφωνημένων και τη λήψη νέων μνημονιακών μέτρων, που οδήγησε σε κατάρρευση τη ρητορική της δήθεν απεμπλοκής από τα μνημόνια.

    2. Η σαφής, αν και όχι ολόπλευρη, αναθέρμανση των κινημάτων.

  • Ο εξεγερτικός δρόμος του Δεκέμβρη

    Έξι χρόνια από το Δεκέμβρη του 2008. Έξι χρόνια μεγάλων αγώνων των εργαζομένων, της νεολαίας, των καταπιεσμένων. Έξι χρόνια καπιταλιστικής βαρβαρότητας και κρατικής αγριότητας. Η εξέγερση, η γενική πολιτική απεργία, ο πανεργατικός ξεσηκωμός είναι σήμερα πιο αναγκαία, πιο επίκαιρα, πιο εφικτά.

    Αυτοί που δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο σήμερα οδηγούν στο θάνατο και τον παιδικό του φίλο, τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, που διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του ως κρατούμενος. Αυτοί που εξέθρεψαν και προστάτεψαν τους ναζί της Χρυσής Αυγής σήμερα αφήνουν τους Σύριους μετανάστες και πρόσφυγες πολέμου, που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ελευθερία μετακίνησης με απεργία πείνας, να πεθάνουν στο Σύνταγμα. Αυτοί που διέταξαν την εισβολή και εκκένωση του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ σήμερα στέλνουν τα ΜΑΤ εναντίον των φοιτητών μέσα στα ίδια τους τα πανεπιστήμια. Αυτοί που έπνιγαν στο ξύλο και τα χημικά τις διαδηλώσεις της 5ης Μάη 2010, τις συγκεντρώσεις των πλατειών, τις κινητοποιήσεις του Οκτώβρη του 2011 και του Φλεβάρη του 2012, σήμερα απαγορεύουν κάθε συγκέντρωση, έχοντας την αυταπάτη ότι έτσι θα έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

     

  • Για ποιο μεταβατικό πρόγραμμα μιλάμε, σύντροφοι;

    Μάνος Σκούφογλου

     Στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έχει επιτέλους ανοίξει μια πραγματική και ειλικρινής συζήτηση για τη στρατηγική, χωρίς ρητορικούς συμψηφισμούς και συγκαλύψεις. Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου κατατίθεται και το παρακάτω κείμενο, που είναι δημοσιευμένο στο τρέχον τεύχος του Σπάρτακου (115, Νοέμβριος 2014). Έχουν γίνει κάποιες μεταγενέστερες μικρές προσαρμογές. Μια διευκρίνηση είναι απαραίτητη: δεν νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε τις απαντήσεις στο ερώτημα μιας σύγχρονης επαναστατικής πολιτικής έτοιμες μέσα στα ιστορικά κείμενα. Όμως η ιστορική πείρα έχει μια ορισμένη σημασία, και άλλωστε τμήμα της σύγχρονης στρατηγικής είναι και ο τρόπος με τον οποίο την διαβάζουμε. Τέλος, η ιδιαίτερη έμφαση στον Τρότσκι δεν είναι κάποιου είδους φετιχισμός, αλλά αναμενόμενη συνέπεια του γεγονότος ότι ο επαναστάτης αυτός έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την επεξεργασία της έννοιας του μεταβατικού προγράμματος. Μια πιο λεπτομερής ιστορική εξέταση της μεταβατικής μεθόδου θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη.

  • Σχόλια πάνω σε μια συλλογική συμβολή

    Μάνος Σκούφογλου, ΤΕ Εξαρχείων, μέλος ΚΣΕ

    Παναγιώτης Καρδαμίτσης, ΤΕ Νέου Ηρακλείου

     

    Το συλλογικό κείμενο με τον τίτλο “Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ της ελπίδας” είναι μια συμβολή πάνω σε ζητήματα που ασφαλώς απασχολούν μέλη και φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Από αυτή την άποψη, είναι βεβαίως ευπρόσδεκτη στο πλαίσιο του προσυνδιασκεψικού διαλόγου. Μπορούμε να συμφωνήσουμε με αρκετά της σημεία, ιδίως με όσα αναφέρονται στους κανόνες συντροφικότητας που πρέπει να πληροί ο διάλογος εντός του μετώπου. Το κείμενο, ωστόσο, πέρα από διαπιστώσεις που συμμερίζονται πολλοί και πολλές, περιέχει και μια πολιτική πρόταση αρκετά συγκεκριμένη, με την οποία δεν συμφωνούμε. Δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε την υπογραφή μας, επομένως. Μπορούμε, αντί για αυτό, να δείξουμε το σεβασμό μας στη συμβολή με το να σχολιάσουμε την πολιτική της πρόταση, τηρώντας άλλωστε και την παραίνεση “ένα μέλος μια γνώμη”. Ελπίζουμε ότι αυτό είναι πιο ουσιαστικό.

  • Όλοι και όλες στην Θεσσαλονίκη, όλοι και όλες στη διαδήλωση της Δ.Ε.Θ. το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη

  • ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ! ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!